قبلا خیلی اهمیت میدادم به این که مامانم چه فکری میکنه درباره ی من و شخصیتی که دارم به خاطر همین نه تنها خودمو بلکه کوچیک ترین جزئیات زندگیمم ازش قایم میکردم. چتهای تلگرام و واتساپم رو پاک میکردم تا اگه یه وقت گوشیمو چک کرد راجع بهم فکرهای بد نکنه. رفقای پسرمو دونه دونه از حلقه ارتباطیم انداختم بیرون چون فکر میکردم روم حساس میشه. ولی یه روز که عکسهای دونفره ام با پارتنرم رو تو گالریم هاید میکردم با خودم گفتم ته ته تهش این زندگی متعلق به منه و من کسی ام که چهل سال بعد به این روزها نگاه میکنم و قطعادامه مطلب

شما فکر میکنید مردم واسه لخت شدن می‌خوان انقلاب کنن چون عقل ندارین. وقتی داد می‌زنیم همه چی گرون شده، اقتصاد داره به فنا می‌ره، فساد تو سیستم های مالی و دولتی بیداد میکنه، محیط زیست ایران داره تلف میشه و هزار جور مشکل دیگه... مسئولین گوشاشونو میگیرن و نمیشنون! ولی به خاطر دوتا تار مو هی جلسه برگزار میکنن و تصمیم جدید میگیرن و میلیاردی هزینه ی استخدام قلچماق و بی مادر میکنن، ون میخرن و هزار جور هزینه ی دیگه که ما خبر نداریم. ما دخترا (و حتی جدیدا پسرا) هم با پوشش انتخابی خودمون میریم‌بیرون تا وقتادامه مطلب

این‌روزها هر بار اسمم را می‌شنوم جا می‌خورم! آخر فکرش را هم نمی‌کردم روزی پژواک بزرگ‌تر از این صفحه‌ی‌سفیدِ کوچک باشد.. اما حالا او از من‌هم بزرگ‌تر است.پس گمان‌نکنم دیگر به صلاح‌باشد اینجا به نوشتن ادامه‌دهم چرا که رد فریادهایم درش نقش‌شده و ممکن‌است در آینده حضورش گلویم را خراش‌دهد! قرار به رفتن و تمام شدن نیست چون امروز و فردا و روز بعد از آن اگر زنده باشم طور دیگری به مبارزه خواهم پرداخت. چرا که من اهل رها کردن نیستم.کلی بگویم؛ مسیری که آغاز شد -و پایان نیافت- بر همه ی ما رد خود را گذاشت و مادامه مطلب

میگفت ما برای مردم کار میکنیم انگار که خود از مردم نبود! خواستم به او بگویم اگر خودتان را از مردم میدانستید حالا وضع ایرانمان این نبود؛ که اگر آقای فلانی همانطور که برای پسر خودش کار پیدا کرد دست پسر غریبهای را هم آنجا بند میکرد انقدر جوان بیکار نداشتیم و هزاران اما و اگر دیگر. ولی زبانم را نگه داشتم و کلماتم را قورت دادم چرا که یادم آمد او از همان آدمهاییست که پول میگیرند تا این حرف ها را بزند؛ تا بگوید دولت nام دولتی مردمیست. همانهایی که به وقتش با آهنگ ای ایران قر میدهند و بعد اسلحه به دست میگیرند تا جان جوانان ایران را بگیرند. زبانم را گاز گرفتم چون او هم از آن ها بود. از آن هایی که هر روز بهشان لعنت فرستادم! پژواک | چهارشنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۱ 3:8 PM ادامه مطلب

با قهرمان ساختن از محسن شکاری موافق نیستم. هر چه باشد او مرتکب جرم شده بود! به شخصی آسیب رسانده و باید طبق جرم انجام شده مجازات میشد. اما اعدام؟ خودتان -و از خودتان منظورم شما طرفداران نظام است- هم میدانید که حقش نبود. اما این رژیم دنبال آدمهای بیکس است -آنهایی که کفیل ندارند_ تا با جرم های ناچیز اعدام شوند و معترضان بترسند از قدرت نداشتهی ج.ا تا دوباره پروپاگاندا راه بیندازد و همان سناریوهای همیشگی. حتی احساس میکنم آدمهایی مانند محسن تنابنده هم با قهرمان خطاب کردن محسن شکاری قصد دارند بگویند قهرمانان این انقلاب مجرمانند! وگرنه چه علتی دارد سکوت هایشان در چند ماه اخیر و لب گشودن ناگهانیشان در مخمصهای که هر دو طرف مقصرند؟ نسل ۵۷ باید اعتراف کنند که خواستاران این انقلاب از هوشی برخوردارند که آنها نبودند چرا که دنیا را سیاه و سفید نمیبینند و حتی برای کسانی که در راه این انقلاب فدا شدند هم عنوان قهرمانی نمیگذارد. چرا که همیشه نیت اهمیت ندارد و خود فعل است که مهم میشود چیزی که شما ۵۷ای ها هرگز درک نکردید و بعد انقلاب به شکنجهگرانتان هم پاداش دادید و تا هفت نسلشان را حمایت کردید و بهشان اجازهی غارت و چپاول دادید. آهسته و پیوسته اشتباهات این مسیر اصلاح میشوند تا روز موعود که انقلابمان خالص و بی نقص جلوه کند طوری که جهانیان انگشت به دهن بمانند از قدرت جوانان غیور ایران! زنده باد خاک وطن! زنده باد ایران! پژواک | یکشنبه ۲۰ آذر ۱۴۰۱ ادامه مطلب